
Nowy Secymin nasza wycieczka nad Wisłę z osadnikami olenderskimi w tle
Czasami życie weryfikuje plany, dlatego tak lubimy podróże. Gdyby świat wyglądał tak, jak można go widzieć w mediach, nie warto byłoby wybierać się w drogę. Ale tak nie wygląda. Zawsze przygotowujemy się do wyjazdów, a pomimo tego rzeczywistość nas zaskakuje. Tak było i tym razem. Spodziewaliśmy się, że obejrzymy ślady po osadnikach, ich domy, a najciekawszym punktem programu był spacer nad Wisłę.
Nowy Secymin – skąd się wzięli osadnicy na Mazowszu
Olędrzy, zwani też olendrami pierwotnie przybyli na ziemie polskie z Fryzji i Flandrii. Pierwsi osadnicy na Mazowszu byli mennonitami. W ojczyźnie ich prześladowano za wyznawanie specyficznej religii. Na ziemiach polskich zagwarantowano im wolność wyznania, a oni w zamian uprawiali ziemię na trudnych terenach położonych w dolinach rzek. Dokładnie mennonitów opisaliśmy w tekście o muzeum w Kłóbce.
W każdym razie na Mazowszu osadników z Niderlandów zaczęli stopniowo zastępować osadnicy z różnych rejonów Niemiec, w większości ewangelicy. Tak też było w okolicach Nowego Secymina. Już podczas I wojny rozpoczął się stopniowy odpływ ludności pochodzenia niemieckiego z powodu rosyjskich prześladowań. Po II wojnie światowej Niemcy opuścili Mazowsze. Został po nich cmentarz, świątynia i przebudowane dziś chałupy.
Nowy Secymin jazda wzdłuż wału
Stary cmentarz niemiecki znajduje się w Wilkowie. Dotrzeć można do niego drogą biegnącą wzdłuż wału. Jazda po niej była doświadczeniem samym w sobie. Wymijanie rowerzystów stanowiło pewien wyczyn, więc modliliśmy się, aby nie pojawił się samochód. Aby dotrzeć do cmentarza, trzeba zjechać z drogi. Cmentarz jest oznaczony i nawigacja google pokazuje go całkiem dobrze. Zachowało się kilka starych nagrobków. Zdziwiły nas nowe tablice, ale gdzieś wyczytaliśmy, że przywiózł je potomek dawnych mieszkańców.
Wdrapaliśmy się znów na drogę pod wałem, ale do starych domów nie zjeżdżaliśmy, aby nie denerwować psów. Taki jeden zresztą wyszedł zza ogrodzenia i niezbyt przyjaźnie na nas patrzył. Zjechaliśmy natomiast do restauracji „Secy za wałem”. Cieszy się ona dość dużym powodzeniem, ale nas jedzenie specjalnie nie zachwyciło.
Nowy Secymin – drewniany kościół
Po obiedzie wyjechaliśmy na tę samą drogę pod wałem i dotarliśmy do kościoła. Na szczęście nikt nie jechał. Kościół wniesiono w 1923 roku jako świątynię protestancką. Po II wojnie i wyjeździe Niemców kościół przejęli katolicy. Na nas budynek sprawiał wrażenie starszego niż jest w rzeczywistości. Wyposażenie pochodzi z początku XX wieku. Udało nam się zajrzeć do środka, bo właśnie zaczynało się nabożeństwo.
Spacer nad Wisłę
Samochód zostawiliśmy przy kościele, doszliśmy do słynnej drogi i tym razem na piechotę udaliśmy się nad Wisłę. Nie było żadnych drogowskazów, ale kiedy pojawiła się widoczna droga, skręciliśmy w nią i właśnie ona doprowadziła nas na miejsce. Widok był przepiękny i jeszcze dodatkowo można było posiedzieć na ławce. Zaskoczyła nas szerokość rzeki.
Ale w końcu ruszyliśmy w drogę powrotną. Niestety, chcieliśmy sobie urozmaicić spacer i poszliśmy inną drogą. Nie był to dobry pomysł. Przekonaliśmy się o tym, kiedy drogę zagrodziła nam woda. Jakoś przedzierając się przez krzaki udało nam się w końcu dojść do ścieżki. Muszę przyznać, iż mimo małych trudności, spacer nad Wisłę, był najprzyjemniejszym punktem tej wycieczki.
Jeśli
lubicie zwiedzać województwo mazowieckie, kliknijcie tu;
chcecie wiedzieć, co u nas słychać, obserwujcie nas na Facebooku i Instagramie;
jeździcie po Polsce i szukacie interesujących miejsc do zobaczenie, kupcie nasz ebook, w tym wpisie znajdziecie szczegóły, a klikając w poniższe zdjęcie przeniesiecie się do naszego sklepu.
znajdziecie w tym wpisie, a klikając na poniższy obrazek, przeniesiecie się do naszego sklepu.
Mamy też własny przewodnik po województwie świętokrzyskim, znajdziecie w nim wiele atrakcyjnych miejsc.













One Comment
W
Przypomina mi to, dlaczego kiedyś zaczynałem czytać blogi.Zatrzymałem się przy tym wpisie na dłużej. Treść dobrze wyważona – nie za dużo, nie za mało. Lubię, gdy autor pisze tak, jakby mówił do jednej konkretnej osoby.